Wiens verhaal is het eigenlijk?
De titel zegt het al: mon histoire, pas celle qu'ils ont racontée. Dat is een belofte die zwaar weegt. Want zodra iemand die kaart trekt, vraag je je af: wat hebben ze dan verzwegen, en waarom nu pas? Die spanning houdt je de eerste hoofdstukken wel bij de les, dat geef ik toe.
Het boek is in het Frans, wat meteen de eerste filter is. Lees je comfortabel Frans? Dan is de schrijfstijl vlot, persoonlijk, soms rauw. Er zijn passages die je even doet stilhouden. Geen literaire hoogstandjes, maar dat is ook niet wat de auteur nastreeft. Ze wil gehoord worden. Dat gevoel komt over.
Voor wie is dit wel (en niet) weggelegd?
Als je het genre van de récit personnel gewend bent, weet je wat je krijgt: een selectief geheugen, emotie als kompas, en een versie van de waarheid die onvermijdelijk subjectief is. Dat is geen kritiek, dat is het genre. Wie objectieve journalistiek verwacht, kijkt beter verder.
Voor mij werkt het het best als je de persoon al een beetje kent, of als je de context kent waarbinnen het verhaal zich afspeelt. Zonder dat anker kun je wat verloren lopen in de details.
Aan 20 euro is het geen impulsaankoop. Maar als het onderwerp je aanspreekt en je Frans is op peil: geloof me, je zit er een avond goed mee. De voorraad op Amazon België is beperkt, dus als je twijfelt, twijfel dan niet te lang.
