Wat is dit eigenlijk?
Anne Carson neemt de Griekse mythe van Geryon, een rood gevleugeld monster dat door Herakles wordt gedood, en schrijft er een versepos van dat zich afspeelt in het heden. Geryon is nu een verlegen jongen met een camera, verliefd op iemand die hem pijn doet. Carson noemt het een 'novel in verse', en dat klopt: het heeft de emotionele lading van een roman, maar de precisie van poëzie.
Eerlijk gezegd was ik de eerste twintig pagina's een beetje op mijn hoede. Het boek opent met een essay over Stesichoros, de oude Griek wiens versie van de mythe Carson herwerkt. Dat voelt droog aan. Maar dan begint het verhaal zelf, en iets klikt.
Voor wie loont dit?
Voor mensen die van poëzie houden maar ook van een verhaal dat ergens naartoe gaat. Voor wie niet bang is van zinnen die soms twee keer gelezen willen worden. Carson schrijft in korte, genummerde strofen die veel wit laten op de pagina, maar die witte ruimte is niet leeg: ze trekt.
Voor wie snel een vluchtiger leeservaring zoekt, is dit waarschijnlijk niet het juiste boek. Het vraagt aandacht. Niet moeilijk, maar traag, in de goede zin.
Het detail dat bij me bleef
Er is een scène op een vulkaan in Zuid-Amerika. Geryon en Herakles kijken samen naar lava. Carson beschrijft het zo sober dat je er bijna koude van krijgt, terwijl de warmte er letterlijk in zit. Die tegenstelling is precies wat dit boek doet. Niet voor iedereen. Voor mij: een vondst.
