Een titel die meteen iets belooft
Eerlijk gezegd was het de titel die me over de streep trok. Le voleur de citrouilles, de pompoenendiever, klinkt tegelijk kinderlijk en mysterieus. En dat gevoel houdt het boek vol. Het is een Franstalig verhaal, dus als je liever Nederlands leest, moet je dat weten voor je begint. Maar als je af en toe een boek in het Frans aanpakt, of gewoon nieuwsgierig bent naar iets buiten de gebaande paden, dan is dit een goede keuze.
Ik las het op een grijze zondagnamiddag, theekopje erbij, regen tegen het raam. Precies de juiste sfeer. Het boek heeft iets rustgevends en tegelijk iets wat je blijft bezighouden, een soort lichte melancholie die je aan het eind van de middag niet meteen van je af wil schudden.
Voor wie is dit, en voor wie niet
Voor mij werkt dit soort boek het best als je niet op zoek bent naar een strak plot of een meeslepende thriller. Het is eerder een boek om in te zitten dan om door te razen. Dat past niet bij iedereen, en dat is prima.
Een klein voorbehoud: de prijs van bijna veertien euro voor een paperback voelt aan de hoge kant als je gewend bent aan goedkopere edities. Geen dealbreaker, maar het is iets om mee te rekenen. Geloof me, als je van sfeervolle, wat melancholische verhalen houdt en het Frans je niet afschrikt, dan is dit een aankoop waar je geen spijt van krijgt op een lange herfstavond.
