Wat je hier eigenlijk in handen hebt
Oststolz is geen memoires in de klassieke zin. Het is een appel, zoals de ondertitel al zegt, van iemand die opgroeide nadat de Muur viel en die precies genoeg afstand heeft om te zien wat de generatie ervoor niet meer kon zien. Dat perspectief is zeldzaam. Geen Ostalgie, geen bitterheid, maar iets genuanceerder: trots die zich moet verantwoorden tegenover een Westen dat alles beter dacht te weten.
Ik las het in twee avonden. Niet omdat het vluchtig is, maar omdat de toon je vasthoudt. Soms een tikje polemisch, maar dat hoort er bij dit soort essay. Je voelt dat de auteur iets kwijt wil en dat maakt elke pagina levendig.
Voor wie, en voor wie niet
Duits moet je beheersen, dat is de eerste drempel. Als dat geen probleem is, dan is dit boek geschikt voor iedereen die moe is van simplistische verhalen over Oost en West. Zeker als je zelf ergens tussen twee werelden opgroeide, of als je gewoon nieuwsgierig bent naar wat die generatie eigenlijk meemaakte op een manier die nooit in schoolboeken stond.
Voorbehoud: het is een essay, geen roman. Wie een verhaal zoekt met personages en scènes, zoekt hier iets dat er niet is. Maar wie houdt van heldere, geëngageerde non-fictie, zit goed.
Voor 15 euro en wat wisselgeld is dit een eerlijke aankoop. Geen korting, maar ook geen opgeblazen prijs voor wat het biedt.
