Catastrofe als rode draad, maar niet zwaar op de hand
De titel alleen al, 'Nach der Katastrophe ist vor der Katastrophe', zet de toon. Dit is geen luchtig strandboekenplankje-boek. Carl's Doomsday Scenario speelt met het idee dat rampen zich herhalen, dat we ze zien aankomen en toch niet leren. Dat klinkt misschien loodzwaar, maar de aanpak is verrassend droog. Bijna komisch, soms. Het soort boek waarbij je hardop lacht en meteen denkt: eigenlijk is dit helemaal niet grappig.
Voor mij werkt dat. De combinatie van zwarte humor en echte bezorgdheid over hoe mensen omgaan met crisis treft iets. Het is geen doemberig manifest, meer een scherpe spiegel.
Voor wie, voor wie niet
Als je houdt van Duits proza dat niet om de hete brij heen draait, zit je goed. Lezers die graag wat wrijving in hun lectuur hebben, een toon die de ironie nooit helemaal loslaat, die komen hier aan hun trekken.
Maar eerlijk gezegd: wie op zoek is naar een troostend verhaal of een vlot plot, haak je hier beter af. Dit boek vraagt aandacht. Het beloont die aandacht ook, maar niet meteen.
Wat me bijblijft
Er is een passage, vroeg in het boek, waarbij Carl de logica van paniekvoorbereiding tegen het licht houdt op een manier die tegelijk absurd en herkenbaar is. Geloof me, je denkt daarna anders over je eigen boodschappenlijstje bij stroomuitval. Dat soort detail, dat blijft hangen.
Een koopje is het bij 18 euro niet direct. Maar als dit genre je aanspreekt, is het je geld waard.
