Strindberg als detective, echt een goed idee?
Eerlijk gezegd was ik sceptisch. August Strindberg, de Zweedse schrijver die bekend staat om zijn zware drama's en moeilijke karakter, als speurder in een misdaadreeks? Het klinkt als een academisch grapje. Maar na de eerste hoofdstukken begrijp ik waarom dit de bestsellerslijsten haalt in België. De auteur gebruikt Strindbergs beruchte paranoia en scherpe blik op de maatschappij als motor voor het verhaal. Dat zit slim in elkaar.
Nachtschatten speelt zich af in een sfeervolle, donkere setting die je bijna ruikt: natte kasseien, gaslampen, de spanning van een Stockholm dat verandert. Voor mij is die atmosfeer de grote troef. Het verhaal zelf is solide, de intriges zijn verweven zonder dat je de draad kwijtraakt.
Voor wie, en voor wie niet
Als je de vorige vier delen niet hebt gelezen, begin hier dan niet. De karakteropbouw bouwt voort op wat eerder is gelegd, en je mist context die het boek rijker maakt. Voor wie de reeks al kent: dit deel is minstens zo sterk als de vorige.
Een klein voorbehoud: het tempo ligt soms laag. Wie houdt van snelle thrillers met veel actie, komt hier tekort. Dit is een boek voor een regenachtige avond met thee, niet voor de metro.
De prijs van iets meer dan zeventien euro is voor een nieuw boek niet goedkoop, maar ook niet overdreven. Zeker als je bedenkt hoeveel uur leesplezier je krijgt als de reeks je al heeft gepakt.
